ร้านหนังสือเก่า สยามบุ๊คดอทเน็ต Siambook.net : The Name for Quality Usedbooks ร้านสุหนังสือเก่า , ร้านหนังสือมือสอง , ร้านหนังสือหายาก , ร้านหนังสือออนไลน์ , มานี มานะ , สามเกลอ , รับซื้อหนังสือ ให้ราคายุติธรรม

คนขี่เสือ (He Who Rides a Tiger) สำนวนของ ทวีป วรดิลก

SOLD OUT
฿150.00
ผลงานของ ดร.ภวานี ภัฏฏจารย์ (Bhabani Bhattacharya) แปลโดย ทวีป วรดิลก (ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2538)ประเภทปก อ่อนกระดาษ ธรรมดาพิมพ์ครั้งที่ 5
เหลือ 0 ชิ้น
  • หมวดหมู่ : วรรณกรรมแปล
  • รหัสสินค้า : 027276

รายละเอียดสินค้า คนขี่เสือ (He Who Rides a Tiger) สำนวนของ ทวีป วรดิลก

 

ผลงานของ ดร.ภวานี ภัฏฏจารย์ (Bhabani Bhattacharya) 
แปลโดย ทวีป วรดิลก (ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ประจำปี พ.ศ. 2538)
ประเภทปก อ่อน
กระดาษ ธรรมดา
พิมพ์ครั้งที่ 5
ปีที่พิมพ์ พ.ศ.2524
สำนักพิมพ์ ศึกษาสมัย
จำนวนหน้า 535 หน้า
ขนาด 110x185 มม.
สภาพหนังสือ:ปกถลอก ยับเล็กน้อยตามภาพ , กระดาษเหลืองตามขอบ และ เป็นจ้ำเหลืองประปราย มีรอยเปื้อนคราบน้ำตามขอบเล็กน้อยบางหน้า , สันหนังสือเหลือง และเป็นจุดเหลืองประปราย , ตัวเล่มสภาพค่อนข้างดี
 
รายละเอียดเพิ่มเติม:
ยัชโญปวีต สายด้ายศักดิ์สิทธิ์นี้เป็นสายใหม่เส้นใหญ่หนา มีรอยควั่นเก้ารอย มันไม่ใช่สายลูกประคำธรรมดา ๆ หากแต่เป็นสัญญลักษณ์อันศักดิ์สิทธิ์ของพราหมณ์ การเอามันมาสรวมนั้นผู้สรวมจะต้องต่อสู้ทางกำลังขวัญจนสามารถพิชิตมันได้ด้วยการหลอกลวงที่น่าพรั่นพรึงอย่างยิ่งในการแสดงตนว่าอยู่ในวรรณะอันสูง สูงสุดในเมื่อตนเองอยู่ในวรรณต่ำต้อยเหลือเกินเมื่อเทียบกัน ไม่มีใครเลยในเบงกอลจะบังอาจกระทำเช่นนี้มาก่อน ภายในจิตใจของกาโลมีแต่ความสงสัยเกาะกุมอยู่ มันจะไปสิ้นสุดลงที่ตรงไหนกันหนอ
ความบังอาจในการแสดงท่วงท่าของพราหมณ์ทำให้เขาไม่สบายใจ ด้วยการแสดงตนเป็นพราหมณ์เช่นนี้ เขาก็ได้สลัดแอกแห่งอดีตอันหนังอึ้งของตนออกไปแล้ว และก็ได้ดูแคลนต่ออดีตอันมีอายุถึงสามพันปีของตนเองให้ต่ำต้อยลงไปด้วย การสรวมสายด้ายศักดิ์สิทธิ์ทำให้ตัวของเขาเองปราศจากรากเง่าแหล่งกำเนิดใด ๆ
กาโลได้ขึ้นควบขับความเท็จไปเหมือนกับว่า มันคือเสือซึ่งเขาไม่สามารถจะลงมาจากหลังของมันได้ ถ้าไม่เช่นนั้นแล้ว เสือก็จะตะครุบตัวเขากินเสีย...
He Who Rides a Tiger ได้รับการแปลโดยนักแปลผู้ยิ่งใหญ่ของไทยสองคนในชื่อเดียวกันคือ คนขี่เสือ สำนวนหนึ่งเป็นของ ทวีป วรดิลก และ อีกสำนวนหนึ่งเป็นของ จิตร ภูมิศักดิ์